Studiedag

Drie

Studiedag.

Vandaag hebben de oudste twee vrij van school. De oudste is de hele dag naar haar vriendje uit de klas. De jongste heeft gewoon zijn ochtendje Peuterspeelzaal. De middelste heeft dus de ochtend van zijn leven. Complete rust. Geen klein broertje die alles wil vragen, wil weten en wil doen. Niet een grote zus die alle aandacht opeist.

Helemaal zen. Rustig met LEGO spelen. Alle blokjes voor hem alleen. Rust.

Drie kinderen. Ik zeg weleens; ‘het is er eentje te veel of eentje te weinig’. Niet dat we er nog iets aan kunnen of gaan (laat dát even duidelijk zijn!) doen, maar hé, that’s not the point. Het is in ons huishouden wel gewoon een feit. Er wordt altijd eentje buiten gesloten, en dat is vooral de jongste, zo’n 99,99999997% van de tijd. Dat merkte ik vroeger met spelen zelf ook wel. Groepjes van drie is zelden een goed idee. De jongste is drie jaar en echt een directeur. Ja, zo noemen ze ‘m zelfs op de Peuterspeelzaal. Ik verzin dit niet. Hij wil overal aan meedoen, alles bepalen, alles willen kunnen doen, maar het gewoon net niet kunnen bijbenen of iets dergelijks. En dat vinden die oudste twee gewoon vervelend (gewoon stront irritant, maar oke).

Leeftijdsverschil tussen de oudste en de jongste is vijf jaar. Dat is waarschijnlijk gewoon te groot voor nu. Als iedereen weer een paar jaar ouder is, zullen de jongens misschien meer naar elkaar toe trekken. De jongens kunnen heel goed samen spelen als hun zus er niet bij is. De middelste, het woord zegt het al, valt er gewoon inderdaad tussenin en hij trekt dan toch liever naar ouder dan naar jonger.

Voor nu was deze ochtend, met super weinig prikkels en veel zen perfect voor deze grote (kleine) jongen.