Poeppraat

Sinds ik kinderen heb…

Plas en poep ik niet meer alleen.

Gelukkig gaat het maar tot een bepaalde leeftijd, maar djeez! Ik plas en poep al 7,5 jaar niet meer alleen. Mijn oudste is 8 jaar en 3 maanden, maar sinds zij kan tijgeren, dat komt voor het kruipen (remember?), plas en poep ik met de deur open. Tegenwoordig gaat er ook vaak genoeg een kat mee en daarbij heb ik niet het idee dat er een eind datum aan zit. Lord, have mercy.

Slaap ik niet meer (alleen).

Mijn oudste heeft alleen als super klein mormeltje tussen ons in geslapen, maar die kon al vrij snel alleen slapen. Vrouwen eh. “All the women, who independent throw your hands up at me.” Maar die twee jongens zijn een heel ander verhaal. Die wilden het liefst mijn baarmoeder weer in. In fact, de jongste van drie slaapt nog steeds tussen ons in. Hij maakt me zelfs ‘s nachts wakker: “mama, hand?” Super lief hoor, echt, maar vent serieus, je hebt er zelf twee. En het slaaptekort. Daar hoeven we het verder niet over te hebben, denk ik. Als je me op straat ziet liggen, maak me gewoon even wakker en laat me m’n dag voortzetten.

Moet ik mijn eten delen.

Althans, dat dénken ze. *knipoog – Ik eet mijn reep chocolade of mijn schaal chips wel op het toilet en neem ik alle stront odeurtjes wel voor lief. Af en toe deel ik gewoon hetgeen wat ik toch niet zo lekker vind zelf. Loedermoeder alert.

Ruikt mijn huis standaard naar stront.

Wij wonen met vijf mensen in een klein huis(je). Prima. Maar de hoeveelheid schijterij is ongeveer elf keer. Mijn man alleen al draait vijf keer per dag een drol. Maar goed, ik heb drie kinderen (jaja, dat weten we nu wel!) en die kunnen er ook wat van. Echt, er komt aan de onderkant meer uit dan wat er aan de bovenkant in gaat. Hoe dan?! Over mijn poepjes valt niks te zeggen, want die ruiken naar parfum. Altijd.
en. dan. die. katten. ook. nog.

Wordt Oost-Indisch doof uitvoerig in praktijk gebracht.

Ze steken me gewoon de gek aan. Dat weet ik heus wel. Dat is mijn straf voor het niet delen van mijn eten. Ik ben niet gezegend met een lieflijk stemmetje, vind ik zelf, maar damn, mijn kinderen zijn cold-harted (hebben ze van mij). Ze kijken soms gewoon door me heen. Ze verblikken of verblozen gewoon niet. Kinderen zijn echt wreed. Getver de getver, zou mijn dochter van acht zeggen. Beter dan godver de godver. #opvoedingeslaagd

Kan ik niet meer tot drie uur ‘s nachts Netflixen.

Alle kids liggen rond 19:30uur in bed en dan jump ik vol goede moed de bank op met een dekentje en een bak Ben & Jerry ijs in de hand. En ja, die gaat helemaal op. I don’t care. Na een aflevering van New Girl, die ook gewoon maar 22 minuten duurt, is het voor mij eigenlijk ook wel einde oefening. 22 minuten, echt, waar hebben we het over. Ik duik nog net niet met m’n bak ijs het bed in. Al zou dat het wel makkelijker maken allemaal. *denkt in mogelijkheden.