Verwachting vs. realiteit

Verwachting vs. realiteit.
Mijn verwachting en dan de uitwerking ervan. Ja, wat zullen we ervan zeggen.

Schermtijd.

Mijn kinderen zouden echt weinig tot geen schermtijd hebben. Wij zouden zo’n gezin zijn die alleen maar bordspelletjes doet, cupcakes bakt in het weekend en dansend door het leven zouden gaan. Ik heb nog geen cupcake gebakken in 7,5 jaar en bordspelletjes is/was altijd een bijzondere bijeenkomst met kinderen die, zeg maar, niet graag verliezen en instant veranderen in fucking ninja’s. Na de tijd kon ik pionnen uit plantenpotten vissen en het bord moest hier en daar weer wat bij elkaar gesjoemeld worden met tape. Het: “je gaat nu op je iPad of ik neem de iPad een week in beslag” ontbreekt er nog net aan.

Schreeuwen.

Ik zou nooit schreeuwen naar mijn kinderen. Nooit. Damn, nooit is een groot woord, vind je niet? Mijn kinderen zouden opgroeien met het idee dat alles fluisterend, zingend en met bloemetjes uit je kont werd geregeld. Well, think again, we spelen hier nog niet een spelletje ‘wie het hardst schreeuwt, krijgt een nieuwe koptelefoon.’ Je hebt tegenwoordig gewoon van die geluidstille oordoppen toch? Je hoort dan niks meer om je heen? Doe mij een paar. Of 10 paar.

Krijsen op de grond in de supermarkt.

Nou, ik kan inderdaad zeggen dat mijn kinderen nooit op de grond in een supermarkt, of welke winkel dan ook, zijn gaan liggen om vervolgens een compleet heavy methal concert te spelen. Award voor beste moeder gaat naar.…. Ja, hartstikke leuk, maar er is meer dan een supermarkt. Heb jij weleens hoogzwanger een peuter krijsend en vechtend uit de Peuterspeelzaal moeten sleuren, terwijl ze zichzelf vastklampt aan zo’n kindertafel, omdat ze niet naar huis wilde? Ik bedoel, girl really, die tafel weegt niks en zit niet vastgelijmd aan de grond. En dan die blikken van die leidsters onderling: “bel jij jeugdzorg of doe ik het?” Ze konden wel denken dat ik haar dagelijks onder de tegels door trap. Maar goed, ik ga het verder niet hebben over dat ik, blijkbaar, hetzelfde deed op die leeftijd. Mijn moeder zou zeggen: ‘het klinkt me als muziek in mijn oren’. Dat heeft zij ook weer van haar moeder. Ik ga dit later ook zeggen, of niet?

Vloeken en al het andere taalgebruik.

Over het algemeen gaat dit okay. Ik heb ze in ieder geval proberen uit te leggen dat je niet ‘godgloeiende godver de godver’ kan zeggen in de klas, omdat meester vraagt om je werkboek te pakken. Maar ‘fuck de duck’ is ook een bekende uitspraak van mij. Ik dacht dat ik aardig voorzichtig was, maar ze hebben oren als een grote wasmot he. Die horen alles! Ik laat iets uit het keukenkastje vallen en ik zeg, dacht ik, zachtjes in mezelf: ‘fuck de duck!’. Ik bedoel, ik wist dat er kleine oortjes achter mij stonden. Hoor ik ineens: ‘ik wil ook fuck de duck.’ Nee, dat wil je niet. *facepalm

2 thoughts on “Verwachting vs. realiteit”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *