Moederpraat

Het oude normaal..

Het oude normaal. deel 1.
Iets wat zonder kinderen heel normaal was.

  1. Een gat in de dag slapen. Wil ik om 14:00 uur uit bed? Do it!
  2. Op pad gaan. Toen waren sleutels en een eventuele handtas nog genoeg. Nu moeten we zorgen dat drie psychopaten compleet in de kleren zitten, geen tandpasta smoelwerk hebben en haren semi-netjes in de krul zitten. Daarnaast moeten ze ook nog allemaal twee schoenen aan. Ook nog.
  3. Warme thee. Of koffie natuurlijk. Het maakt niet uit hoevaak er een bakje thee klaar staat. 9 van de 10 keer is deze koud. En nee, het is dan geen ijsthee.
  4. Schone kleren tot het einde van de dag. Ik doe niet eens meer moeite.
  5. Op de bank zitten. Of liggen. Ook al zat ik er 24 uur achtereen, het maakte niet uit. Het kon gewoon!
  6. Voedselvoorraad. Ondanks dat je minder voedsel kocht, omdat je maar met zijn tweeën was, bleef er toch veel meer over dan met die kleine vreetschuiten. Ik trek een kast open en sta dan echt te denken hoe vijf zakken chips in twee dagen opgaan. I may or may not have something to do with this.
  7. Een banaan pakken en go. Nu moet ik eerst puntjes eraf snijden, inspecteren of er geen bruine vlekjes in zitten en, lord help me, als ik een bruin plekje over het hoofd zie.
  8. Na het avondeten 2 bordjes in de vaatwasser en hoppa, op de bank. Nu moeten we keukengerei van een compleet weeshuis opruimen, tafel schoonmaken, eten voor een elftal van de grond schrapen, muren nachecken op eten, vla van de stoelen vegen, kinderen hun smoelwerkjes en tanden poetsen, pyjama’s aan, 5-8 appels snijden (appelverslaafden!) en 2 stukken kaas afsnijden voor die twee kaasmonsters en fles warme melk voor de jongste.

Things I want to remember..

Things I want to remember. – deel 1.
Soms zijn er van die dingen waarvan je denkt dat je het altijd zult onthouden, maar gewoon met de tijd vervaagd.

  • De krullen van mijn jongste. De twee oudsten hadden ook krullen, maar die krullen zakten al vrij snel uit. Hun haren werden te zwaar. Mijn jongste zijn krullen zijn echt magisch. Pijpen krullen en gewoon prachtig. Hij is inmiddels ruim 3 jaar en hij heeft ze nog steeds. Ik heb wel het idee dat het waarschijnlijk op den duur toch verdwijnt. Ze lijken wat uit te zakken. Ik gebruik mousse, shampoo en crèmespoeling, volgens de CG methode. En ik knip zijn haar zelf al ruim een jaar. Haha, 3 jaar en er wordt meer tijd aan zijn coupe besteed dan aan mijn complete bestaan.
  • De babytijd van mijn drie kinderen. Ik vind de eerste 3 maanden na de geboorte het mooist, het zwaarst, maar ook het mooist. Die babyhandjes met die kuiltjes. -zucht- Vooral wanneer aan de onderkant wat hersteld bent en je gewoon je dingen weer met weinig moeite kunt doen. Ik vind dat de babytijd te snel gaat. Vanaf 4 maanden merk je al dat het kleine baby-zijn eraf gaat. Echt, ik zou de babytijd wel het hele jaar door willen. Ja, ook de slapeloze nachten. Ik heb ze inmiddels al 8 jaar.
  • Mijn allereerste concert. Ik was, volgens mij, 11 of 12 jaar. Mijn eerste concert was van Britney Spears en we stonden gewoon bijna vooraan. Poh, wat een beleving. Wat me het meeste bijstaat is het liedje ‘it’s only your shadow’. Zoals ze op die schommel zat, so dreamy. Ik merk dus ook al dat de hele beleving bijna compleet vervaagd is. Een paar dingen die ik nog weet, maar de complete ervaring is steeds verder weg.

Jubileum..

Jubileum.
12,5 jaar samen. Wat een tijd.
Een gouden kettinkje met 2 hartjes en 2 kleine diamantjes om het te vieren. Vanavond lekker eten.
Ik had ‘m al stiekem iets eerder gekregen, want we zijn beide ongeduldig. Maar hij was voor deze dag.

Herfstvakantie perikelen

Herfstvakantie perikelen.
Het middelste kind vroeg om ‘olijfolie’. Mijn eerste reactie was natuurlijk ‘euh nee?’. Ik zag ze al schaatsend door de woonkamer gaan, op de vette vloer van de olijfolie.

Maar dat was dus helemaal niet wat hij bedoelde. Hij bedoelde aluminium folie. Daar gaat de award ‘beste moeder’ alweer. Als ik m’n dochter niet had, dan zat ik nu nog na te denken over wat hij het met olijfolie wilde gaan doen. Waar kun je olijfolie voor gebruiken op gebied van knutselen? Het is in ieder geval duidelijk dat ze zich uren vermaken met bruine tape, aluminium folie, wit papier, lege keukenrollen rollen, pennen en potloden. Het geluid van dat trekkende tape urenlang neem ik maar voor lief. Ik lieg niet wanneer ik zeg dat er inmiddels 7 rollen tape en 2 rollen aluminium folie doorheen zijn gegaan. Een gewone kleurplaat inkleuren is zóóóó 2018. De jongste pakt alles wat maar met lijm opgeplakt kan worden. Heb ‘m net moeten tegenhouden, want hij was op de goede weg om alle kleurpotloden vast te lijmen aan papier.

Dadelijk komt het leukste gedeelte van de dag: “opruimen jongens!” De hele woonkamer ligt vol met folie en overal zit tape vast geplakt. *insert devil smile

Ik ben overigens wel bang waar de jongste allemaal lijm op heeft gesmeerd en wat er straks allemaal aan mij vast plakt.

Het eerste resultaat is een drie-potige krokodil en een trommel die om ze om haar nek kan hangen. De afstand tussen trommel en haar neus is overigens 2cm, maar dat mag de pret niet drukken! Besef je even hoeveel folie papier onder die 100 lagen tape zit. Het resultaat van de jongste ligt alweer verspreid door de kamer.

– Mijn kids hebben het op hun manier altijd ‘bloedheet’ en daarom lopen ze hier standaard in hun ondergoed en hemd. Binnenstebuiten. Achterstevoren. Het maakt allemaal niet uit. Ondertussen loop ik met wollen sokken, een dikke trui aan en warme thee, maar goed. –

Daarnaast is er een ‘kippenpoot’ gemaakt door het middelste kind. Zie hierboven. Tenminste dat is wat hij zei, maar inmiddels is hij ook al meer dan eens als knuppel gebruikt. Het lijkt wel wat op zo’n Flintstones knuppel. Dat kunnen zijn siblings beamen.

En hieronder heeft de dochter nog een ‘papier-machine’ gemaakt. Blijkbaar wordt er met deze machine papier gemaakt waarmee geknutseld kan worden. Het bruikbare papier zit in de koker. Het aluminium folie is de weg die afgelegd wordt door het papier, voordat het in de koker terecht komt.

Project twee staat alweer klaar. Een doos van 1 meter bij 1 meter.

Chapeau kindertjes!
Jullie zijn creatiever dan jullie moeder. Gefeliciteerd.


Motherhood

#motherhood
Een boze boodschap van de 8-jarige dochter op haar slaapkamer deur, waar ze overigens niet eens slaapt tegenwoordig. En de herfstvakantie is nog maar net begonnen.
(sidenote: de telefoon is mijn oude telefoon die dient als ipad/tablet voor spelletjes. Kan ze wel zeggen ‘mijn telefoon’.. Heb je ‘m betaald?)

Verwachting vs. realiteit

Verwachting vs. realiteit.
Mijn verwachting en dan de uitwerking ervan. Ja, wat zullen we ervan zeggen.

Schermtijd.

Mijn kinderen zouden echt weinig tot geen schermtijd hebben. Wij zouden zo’n gezin zijn die alleen maar bordspelletjes doet, cupcakes bakt in het weekend en dansend door het leven zouden gaan. Ik heb nog geen cupcake gebakken in 7,5 jaar en bordspelletjes is/was altijd een bijzondere bijeenkomst met kinderen die, zeg maar, niet graag verliezen en instant veranderen in fucking ninja’s. Na de tijd kon ik pionnen uit plantenpotten vissen en het bord moest hier en daar weer wat bij elkaar gesjoemeld worden met tape. Het: “je gaat nu op je iPad of ik neem de iPad een week in beslag” ontbreekt er nog net aan.

Schreeuwen.

Ik zou nooit schreeuwen naar mijn kinderen. Nooit. Damn, nooit is een groot woord, vind je niet? Mijn kinderen zouden opgroeien met het idee dat alles fluisterend, zingend en met bloemetjes uit je kont werd geregeld. Well, think again, we spelen hier nog niet een spelletje ‘wie het hardst schreeuwt, krijgt een nieuwe koptelefoon.’ Je hebt tegenwoordig gewoon van die geluidstille oordoppen toch? Je hoort dan niks meer om je heen? Doe mij een paar. Of 10 paar.

Krijsen op de grond in de supermarkt.

Nou, ik kan inderdaad zeggen dat mijn kinderen nooit op de grond in een supermarkt, of welke winkel dan ook, zijn gaan liggen om vervolgens een compleet heavy methal concert te spelen. Award voor beste moeder gaat naar.…. Ja, hartstikke leuk, maar er is meer dan een supermarkt. Heb jij weleens hoogzwanger een peuter krijsend en vechtend uit de Peuterspeelzaal moeten sleuren, terwijl ze zichzelf vastklampt aan zo’n kindertafel, omdat ze niet naar huis wilde? Ik bedoel, girl really, die tafel weegt niks en zit niet vastgelijmd aan de grond. En dan die blikken van die leidsters onderling: “bel jij jeugdzorg of doe ik het?” Ze konden wel denken dat ik haar dagelijks onder de tegels door trap. Maar goed, ik ga het verder niet hebben over dat ik, blijkbaar, hetzelfde deed op die leeftijd. Mijn moeder zou zeggen: ‘het klinkt me als muziek in mijn oren’. Dat heeft zij ook weer van haar moeder. Ik ga dit later ook zeggen, of niet?

Vloeken en al het andere taalgebruik.

Over het algemeen gaat dit okay. Ik heb ze in ieder geval proberen uit te leggen dat je niet ‘godgloeiende godver de godver’ kan zeggen in de klas, omdat meester vraagt om je werkboek te pakken. Maar ‘fuck de duck’ is ook een bekende uitspraak van mij. Ik dacht dat ik aardig voorzichtig was, maar ze hebben oren als een grote wasmot he. Die horen alles! Ik laat iets uit het keukenkastje vallen en ik zeg, dacht ik, zachtjes in mezelf: ‘fuck de duck!’. Ik bedoel, ik wist dat er kleine oortjes achter mij stonden. Hoor ik ineens: ‘ik wil ook fuck de duck.’ Nee, dat wil je niet. *facepalm

Sinds ik kinderen heb…

Plas en poep ik niet meer alleen.

Gelukkig gaat het maar tot een bepaalde leeftijd, maar djeez! Ik plas en poep al 7,5 jaar niet meer alleen. Mijn oudste is 8 jaar en 3 maanden, maar sinds zij kan tijgeren, dat komt voor het kruipen (remember?), plas en poep ik met de deur open. Tegenwoordig gaat er ook vaak genoeg een kat mee en daarbij heb ik niet het idee dat er een eind datum aan zit. Lord, have mercy.

Slaap ik niet meer (alleen).

Mijn oudste heeft alleen als super klein mormeltje tussen ons in geslapen, maar die kon al vrij snel alleen slapen. Vrouwen eh. “All the women, who independent throw your hands up at me.” Maar die twee jongens zijn een heel ander verhaal. Die wilden het liefst mijn baarmoeder weer in. In fact, de jongste van drie slaapt nog steeds tussen ons in. Hij maakt me zelfs ‘s nachts wakker: “mama, hand?” Super lief hoor, echt, maar vent serieus, je hebt er zelf twee. En het slaaptekort. Daar hoeven we het verder niet over te hebben, denk ik. Als je me op straat ziet liggen, maak me gewoon even wakker en laat me m’n dag voortzetten.

Moet ik mijn eten delen.

Althans, dat dénken ze. *knipoog – Ik eet mijn reep chocolade of mijn schaal chips wel op het toilet en neem ik alle stront odeurtjes wel voor lief. Af en toe deel ik gewoon hetgeen wat ik toch niet zo lekker vind zelf. Loedermoeder alert.

Ruikt mijn huis standaard naar stront.

Wij wonen met vijf mensen in een klein huis(je). Prima. Maar de hoeveelheid schijterij is ongeveer elf keer. Mijn man alleen al draait vijf keer per dag een drol. Maar goed, ik heb drie kinderen (jaja, dat weten we nu wel!) en die kunnen er ook wat van. Echt, er komt aan de onderkant meer uit dan wat er aan de bovenkant in gaat. Hoe dan?! Over mijn poepjes valt niks te zeggen, want die ruiken naar parfum. Altijd.
en. dan. die. katten. ook. nog.

Wordt Oost-Indisch doof uitvoerig in praktijk gebracht.

Ze steken me gewoon de gek aan. Dat weet ik heus wel. Dat is mijn straf voor het niet delen van mijn eten. Ik ben niet gezegend met een lieflijk stemmetje, vind ik zelf, maar damn, mijn kinderen zijn cold-harted (hebben ze van mij). Ze kijken soms gewoon door me heen. Ze verblikken of verblozen gewoon niet. Kinderen zijn echt wreed. Getver de getver, zou mijn dochter van acht zeggen. Beter dan godver de godver. #opvoedingeslaagd

Kan ik niet meer tot drie uur ‘s nachts Netflixen.

Alle kids liggen rond 19:30uur in bed en dan jump ik vol goede moed de bank op met een dekentje en een bak Ben & Jerry ijs in de hand. En ja, die gaat helemaal op. I don’t care. Na een aflevering van New Girl, die ook gewoon maar 22 minuten duurt, is het voor mij eigenlijk ook wel einde oefening. 22 minuten, echt, waar hebben we het over. Ik duik nog net niet met m’n bak ijs het bed in. Al zou dat het wel makkelijker maken allemaal. *denkt in mogelijkheden.

5 weetjes over mij

Deel 2.

Wat is dat op mijn ooglid, vraag je je af? Dat is een beetje eczeem. Zou dat iets met nummer 2 te maken kunnen hebben?
  1. Ik heb alle Friends seizoenen zo’n 10 keer van begin tot eind gekeken. Én ik heb er nog steeds geen genoeg van.
  2. Ik loop al 10 jaar met een allergie rond. Het heeft alle symptomen van een kattenallergie, huisstofmijt allergie en hooikoorts. Bloedtest zei dat ik geen allergie had, maar de pilletjes allerfre helpen er wel tegen. De klachten komen random het hele jaar door, regelmatig en de klachten waren er al voor we katten hadden. Dus, if you can help a girl out, please do!
  3. Ik word gek van nummer 2.
  4. Als alles goed gaat, hebben we halverwege Januari gezinsuitbreiding. We krijgen er dan een hondje bij. Een boomer. De naam wordt Teddy en de kids weten er nog helemaal niks van! 
  5. Ik heb een zuurallergie. Bevestigd door de tandarts. Oftewel, het meeste fruit, zoals aardbei, kiwi, sinaasappel, mandarijn, appel enzovoorts, kan ik niet normaal eten. Ik moet het in een smoothie nuttigen. Waarom? Zodra ik kauw op zo’n stukje fruit, gaan mijn kiezen in de aanval en kan ik ongeveer drie dagen niet meer eten van de pijn in m’n gebit. Er is nog één iemand in mijn familie die dit ook heeft. 

5 Weetjes over mij.

DEEL 1.

Ja, dat is mijn arm. Ik ben nogal fan van Ink. (even een extra weetje zo tussen neus en lippen door)
  1. Ik heb echt extreem, écht extreem hekel aan stukjes in mijn yoghurt, vla of smoothie of eigenlijk gewoon alles wat vloeibaar is. Die hekel is zo dusdanig groot, dat alleen al bij de gedachte dat, bijvoorbeeld, mijn smoothie niet goed geblend is, ik kippenvel all over heb. BRRRRR! As we speak, rillingen over mijn hele lijf.
    (Onderzoeker en psycholoog Chantal Nederkoorn legt aan Quest uit dat er in het geval van stukjes in yoghurt een signaal naar onze hersenen gaat dat ons waarschuwt voor besmetting of vieze dingen.
  2. Ik draag niet fulltime een bril, omdat ik anders niet goed kan zien. Ik draag fulltime een bril, omdat ik links +0,25 en rechts -0,25 “afwijking” heb. Afwijking tussen haakjes, want de meeste mensen merken deze “afwijking” niet eens. De opticien noemde dit ‘kwartje-gevoelig’ en sommige hebben mensen daar gewoon (erg) last van. Daar ben ik er eentje van. Uiteraard. Zonder bril loop ik de hele dag met hoofdpijn.
  3. Ik ben bijna 12,5 jaar samen met mijn man, 9 jaar en 3 maanden getrouwd en 11,5 jaar samenwonend.
  4. Ik ben vanaf dag 1 al een thuisblijfmoeder. Het geeft me een goed gevoel dat ik er (ook) fysiek altijd voor ze ben. Dat betekend ook dat ze ook altijd fysiek bij mij zijn.
    (Little assholes)
  5. Mijn dochter, de oudste van de 3, was een grote baby toen ze geboren werd. Ik beviel met 39+1, ze mistte een bloedvat in de navelstreng waardoor de voedsel toevoer werd belemmerd en ze woog alsnog 4180 gram. Ik heb extra groei echo’s gehad, omdat er bij een missend bloedvat vaak groei ACHTERSTAND gepaard gaat. Dear lord, hoe groot had ze geweest als de navelstreng compleet goed was? Door haar geboorte heb ik bij de jongens suikertesten gehad en bleek ik zwangerschapsdiabetes te hebben. Bij beide zwangerschappen uiteindelijk ook veel insuline moeten gebruiken (zelfs bij een effing salade!) en moest ik beide keren ingeleid worden met 38 weken. Bij de middelste ben ik zelfs ingeleid met 37+5 en was hij 3945 gram. De jongste is geboren met precies 38 weken en woog precies 4000 gram. Mijn hartje gaat hier gewoon echt sneller van kloppen, al dat precieze getal gelul. Alle 3 waren ze 51 centimeter.

Nog een leuk weetje bij de bevalling van mijn jongste bewaar ik voor de volgende keer!