Nicole Tolsma

Het oude normaal..

Het oude normaal. deel 1.
Iets wat zonder kinderen heel normaal was.

  1. Een gat in de dag slapen. Wil ik om 14:00 uur uit bed? Do it!
  2. Op pad gaan. Toen waren sleutels en een eventuele handtas nog genoeg. Nu moeten we zorgen dat drie psychopaten compleet in de kleren zitten, geen tandpasta smoelwerk hebben en haren semi-netjes in de krul zitten. Daarnaast moeten ze ook nog allemaal twee schoenen aan. Ook nog.
  3. Warme thee. Of koffie natuurlijk. Het maakt niet uit hoevaak er een bakje thee klaar staat. 9 van de 10 keer is deze koud. En nee, het is dan geen ijsthee.
  4. Schone kleren tot het einde van de dag. Ik doe niet eens meer moeite.
  5. Op de bank zitten. Of liggen. Ook al zat ik er 24 uur achtereen, het maakte niet uit. Het kon gewoon!
  6. Voedselvoorraad. Ondanks dat je minder voedsel kocht, omdat je maar met zijn tweeën was, bleef er toch veel meer over dan met die kleine vreetschuiten. Ik trek een kast open en sta dan echt te denken hoe vijf zakken chips in twee dagen opgaan. I may or may not have something to do with this.
  7. Een banaan pakken en go. Nu moet ik eerst puntjes eraf snijden, inspecteren of er geen bruine vlekjes in zitten en, lord help me, als ik een bruin plekje over het hoofd zie.
  8. Na het avondeten 2 bordjes in de vaatwasser en hoppa, op de bank. Nu moeten we keukengerei van een compleet weeshuis opruimen, tafel schoonmaken, eten voor een elftal van de grond schrapen, muren nachecken op eten, vla van de stoelen vegen, kinderen hun smoelwerkjes en tanden poetsen, pyjama’s aan, 5-8 appels snijden (appelverslaafden!) en 2 stukken kaas afsnijden voor die twee kaasmonsters en fles warme melk voor de jongste.

Things I want to remember..

Things I want to remember. – deel 1.
Soms zijn er van die dingen waarvan je denkt dat je het altijd zult onthouden, maar gewoon met de tijd vervaagd.

  • De krullen van mijn jongste. De twee oudsten hadden ook krullen, maar die krullen zakten al vrij snel uit. Hun haren werden te zwaar. Mijn jongste zijn krullen zijn echt magisch. Pijpen krullen en gewoon prachtig. Hij is inmiddels ruim 3 jaar en hij heeft ze nog steeds. Ik heb wel het idee dat het waarschijnlijk op den duur toch verdwijnt. Ze lijken wat uit te zakken. Ik gebruik mousse, shampoo en crèmespoeling, volgens de CG methode. En ik knip zijn haar zelf al ruim een jaar. Haha, 3 jaar en er wordt meer tijd aan zijn coupe besteed dan aan mijn complete bestaan.
  • De babytijd van mijn drie kinderen. Ik vind de eerste 3 maanden na de geboorte het mooist, het zwaarst, maar ook het mooist. Die babyhandjes met die kuiltjes. -zucht- Vooral wanneer aan de onderkant wat hersteld bent en je gewoon je dingen weer met weinig moeite kunt doen. Ik vind dat de babytijd te snel gaat. Vanaf 4 maanden merk je al dat het kleine baby-zijn eraf gaat. Echt, ik zou de babytijd wel het hele jaar door willen. Ja, ook de slapeloze nachten. Ik heb ze inmiddels al 8 jaar.
  • Mijn allereerste concert. Ik was, volgens mij, 11 of 12 jaar. Mijn eerste concert was van Britney Spears en we stonden gewoon bijna vooraan. Poh, wat een beleving. Wat me het meeste bijstaat is het liedje ‘it’s only your shadow’. Zoals ze op die schommel zat, so dreamy. Ik merk dus ook al dat de hele beleving bijna compleet vervaagd is. Een paar dingen die ik nog weet, maar de complete ervaring is steeds verder weg.

Jubileum..

Jubileum.
12,5 jaar samen. Wat een tijd.
Een gouden kettinkje met 2 hartjes en 2 kleine diamantjes om het te vieren. Vanavond lekker eten.
Ik had ‘m al stiekem iets eerder gekregen, want we zijn beide ongeduldig. Maar hij was voor deze dag.

Herfstvakantie perikelen

Herfstvakantie perikelen.
Het middelste kind vroeg om ‘olijfolie’. Mijn eerste reactie was natuurlijk ‘euh nee?’. Ik zag ze al schaatsend door de woonkamer gaan, op de vette vloer van de olijfolie.

Maar dat was dus helemaal niet wat hij bedoelde. Hij bedoelde aluminium folie. Daar gaat de award ‘beste moeder’ alweer. Als ik m’n dochter niet had, dan zat ik nu nog na te denken over wat hij het met olijfolie wilde gaan doen. Waar kun je olijfolie voor gebruiken op gebied van knutselen? Het is in ieder geval duidelijk dat ze zich uren vermaken met bruine tape, aluminium folie, wit papier, lege keukenrollen rollen, pennen en potloden. Het geluid van dat trekkende tape urenlang neem ik maar voor lief. Ik lieg niet wanneer ik zeg dat er inmiddels 7 rollen tape en 2 rollen aluminium folie doorheen zijn gegaan. Een gewone kleurplaat inkleuren is zóóóó 2018. De jongste pakt alles wat maar met lijm opgeplakt kan worden. Heb ‘m net moeten tegenhouden, want hij was op de goede weg om alle kleurpotloden vast te lijmen aan papier.

Dadelijk komt het leukste gedeelte van de dag: “opruimen jongens!” De hele woonkamer ligt vol met folie en overal zit tape vast geplakt. *insert devil smile

Ik ben overigens wel bang waar de jongste allemaal lijm op heeft gesmeerd en wat er straks allemaal aan mij vast plakt.

Het eerste resultaat is een drie-potige krokodil en een trommel die om ze om haar nek kan hangen. De afstand tussen trommel en haar neus is overigens 2cm, maar dat mag de pret niet drukken! Besef je even hoeveel folie papier onder die 100 lagen tape zit. Het resultaat van de jongste ligt alweer verspreid door de kamer.

– Mijn kids hebben het op hun manier altijd ‘bloedheet’ en daarom lopen ze hier standaard in hun ondergoed en hemd. Binnenstebuiten. Achterstevoren. Het maakt allemaal niet uit. Ondertussen loop ik met wollen sokken, een dikke trui aan en warme thee, maar goed. –

Daarnaast is er een ‘kippenpoot’ gemaakt door het middelste kind. Zie hierboven. Tenminste dat is wat hij zei, maar inmiddels is hij ook al meer dan eens als knuppel gebruikt. Het lijkt wel wat op zo’n Flintstones knuppel. Dat kunnen zijn siblings beamen.

En hieronder heeft de dochter nog een ‘papier-machine’ gemaakt. Blijkbaar wordt er met deze machine papier gemaakt waarmee geknutseld kan worden. Het bruikbare papier zit in de koker. Het aluminium folie is de weg die afgelegd wordt door het papier, voordat het in de koker terecht komt.

Project twee staat alweer klaar. Een doos van 1 meter bij 1 meter.

Chapeau kindertjes!
Jullie zijn creatiever dan jullie moeder. Gefeliciteerd.


Motherhood

#motherhood
Een boze boodschap van de 8-jarige dochter op haar slaapkamer deur, waar ze overigens niet eens slaapt tegenwoordig. En de herfstvakantie is nog maar net begonnen.
(sidenote: de telefoon is mijn oude telefoon die dient als ipad/tablet voor spelletjes. Kan ze wel zeggen ‘mijn telefoon’.. Heb je ‘m betaald?)

Verwachting vs. realiteit

Verwachting vs. realiteit.
Mijn verwachting en dan de uitwerking ervan. Ja, wat zullen we ervan zeggen.

Schermtijd.

Mijn kinderen zouden echt weinig tot geen schermtijd hebben. Wij zouden zo’n gezin zijn die alleen maar bordspelletjes doet, cupcakes bakt in het weekend en dansend door het leven zouden gaan. Ik heb nog geen cupcake gebakken in 7,5 jaar en bordspelletjes is/was altijd een bijzondere bijeenkomst met kinderen die, zeg maar, niet graag verliezen en instant veranderen in fucking ninja’s. Na de tijd kon ik pionnen uit plantenpotten vissen en het bord moest hier en daar weer wat bij elkaar gesjoemeld worden met tape. Het: “je gaat nu op je iPad of ik neem de iPad een week in beslag” ontbreekt er nog net aan.

Schreeuwen.

Ik zou nooit schreeuwen naar mijn kinderen. Nooit. Damn, nooit is een groot woord, vind je niet? Mijn kinderen zouden opgroeien met het idee dat alles fluisterend, zingend en met bloemetjes uit je kont werd geregeld. Well, think again, we spelen hier nog niet een spelletje ‘wie het hardst schreeuwt, krijgt een nieuwe koptelefoon.’ Je hebt tegenwoordig gewoon van die geluidstille oordoppen toch? Je hoort dan niks meer om je heen? Doe mij een paar. Of 10 paar.

Krijsen op de grond in de supermarkt.

Nou, ik kan inderdaad zeggen dat mijn kinderen nooit op de grond in een supermarkt, of welke winkel dan ook, zijn gaan liggen om vervolgens een compleet heavy methal concert te spelen. Award voor beste moeder gaat naar.…. Ja, hartstikke leuk, maar er is meer dan een supermarkt. Heb jij weleens hoogzwanger een peuter krijsend en vechtend uit de Peuterspeelzaal moeten sleuren, terwijl ze zichzelf vastklampt aan zo’n kindertafel, omdat ze niet naar huis wilde? Ik bedoel, girl really, die tafel weegt niks en zit niet vastgelijmd aan de grond. En dan die blikken van die leidsters onderling: “bel jij jeugdzorg of doe ik het?” Ze konden wel denken dat ik haar dagelijks onder de tegels door trap. Maar goed, ik ga het verder niet hebben over dat ik, blijkbaar, hetzelfde deed op die leeftijd. Mijn moeder zou zeggen: ‘het klinkt me als muziek in mijn oren’. Dat heeft zij ook weer van haar moeder. Ik ga dit later ook zeggen, of niet?

Vloeken en al het andere taalgebruik.

Over het algemeen gaat dit okay. Ik heb ze in ieder geval proberen uit te leggen dat je niet ‘godgloeiende godver de godver’ kan zeggen in de klas, omdat meester vraagt om je werkboek te pakken. Maar ‘fuck de duck’ is ook een bekende uitspraak van mij. Ik dacht dat ik aardig voorzichtig was, maar ze hebben oren als een grote wasmot he. Die horen alles! Ik laat iets uit het keukenkastje vallen en ik zeg, dacht ik, zachtjes in mezelf: ‘fuck de duck!’. Ik bedoel, ik wist dat er kleine oortjes achter mij stonden. Hoor ik ineens: ‘ik wil ook fuck de duck.’ Nee, dat wil je niet. *facepalm

Sinds ik kinderen heb…

Plas en poep ik niet meer alleen.

Gelukkig gaat het maar tot een bepaalde leeftijd, maar djeez! Ik plas en poep al 7,5 jaar niet meer alleen. Mijn oudste is 8 jaar en 3 maanden, maar sinds zij kan tijgeren, dat komt voor het kruipen (remember?), plas en poep ik met de deur open. Tegenwoordig gaat er ook vaak genoeg een kat mee en daarbij heb ik niet het idee dat er een eind datum aan zit. Lord, have mercy.

Slaap ik niet meer (alleen).

Mijn oudste heeft alleen als super klein mormeltje tussen ons in geslapen, maar die kon al vrij snel alleen slapen. Vrouwen eh. “All the women, who independent throw your hands up at me.” Maar die twee jongens zijn een heel ander verhaal. Die wilden het liefst mijn baarmoeder weer in. In fact, de jongste van drie slaapt nog steeds tussen ons in. Hij maakt me zelfs ‘s nachts wakker: “mama, hand?” Super lief hoor, echt, maar vent serieus, je hebt er zelf twee. En het slaaptekort. Daar hoeven we het verder niet over te hebben, denk ik. Als je me op straat ziet liggen, maak me gewoon even wakker en laat me m’n dag voortzetten.

Moet ik mijn eten delen.

Althans, dat dénken ze. *knipoog – Ik eet mijn reep chocolade of mijn schaal chips wel op het toilet en neem ik alle stront odeurtjes wel voor lief. Af en toe deel ik gewoon hetgeen wat ik toch niet zo lekker vind zelf. Loedermoeder alert.

Ruikt mijn huis standaard naar stront.

Wij wonen met vijf mensen in een klein huis(je). Prima. Maar de hoeveelheid schijterij is ongeveer elf keer. Mijn man alleen al draait vijf keer per dag een drol. Maar goed, ik heb drie kinderen (jaja, dat weten we nu wel!) en die kunnen er ook wat van. Echt, er komt aan de onderkant meer uit dan wat er aan de bovenkant in gaat. Hoe dan?! Over mijn poepjes valt niks te zeggen, want die ruiken naar parfum. Altijd.
en. dan. die. katten. ook. nog.

Wordt Oost-Indisch doof uitvoerig in praktijk gebracht.

Ze steken me gewoon de gek aan. Dat weet ik heus wel. Dat is mijn straf voor het niet delen van mijn eten. Ik ben niet gezegend met een lieflijk stemmetje, vind ik zelf, maar damn, mijn kinderen zijn cold-harted (hebben ze van mij). Ze kijken soms gewoon door me heen. Ze verblikken of verblozen gewoon niet. Kinderen zijn echt wreed. Getver de getver, zou mijn dochter van acht zeggen. Beter dan godver de godver. #opvoedingeslaagd

Kan ik niet meer tot drie uur ‘s nachts Netflixen.

Alle kids liggen rond 19:30uur in bed en dan jump ik vol goede moed de bank op met een dekentje en een bak Ben & Jerry ijs in de hand. En ja, die gaat helemaal op. I don’t care. Na een aflevering van New Girl, die ook gewoon maar 22 minuten duurt, is het voor mij eigenlijk ook wel einde oefening. 22 minuten, echt, waar hebben we het over. Ik duik nog net niet met m’n bak ijs het bed in. Al zou dat het wel makkelijker maken allemaal. *denkt in mogelijkheden.

Guilty pleasures

Een guilty pleasure is iets waar je naar verlangt maar waar je van weet dat het slecht is, dat je het eigenlijk niet mag doen, maar waar je (uitzonderlijk) toch aan toegeeft. Het feit dat iets taboe of niet toegelaten is, maakt het vaak nog extra spannend of leuk.

Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik de bovenstaande beschrijving wel een beetje zwaar op de hand vindt, “slecht”, maar ik snap ‘m. Ik heb het eigenlijk nooit zo goed begrepen dat je je zou moeten schamen voor bepaalde films of muziek. Ik hou bijvoorbeeld van the Kelly Family en Spice Girls. There, I said it! No shame at all! Who cares anyway.

Nee, maar even serieus. Waarom zou je je moeten schamen voor iets wat je leuk vindt? Maar eerlijk is eerlijk, het is wel handig dat het concept guilty pleasure bestaat, want daardoor kan ik wel complete voorgeselecteerde playlists vinden waar dus al mijn favorietjes gewoon in staan.

Mijn (guilty pleasure) favorieten:

Kinderfratsen

Kinderfratsen.
Het is soms grappiger dan een cabaret show en soms frustrerender dan je pincode vergeten bij de kassa met een rij mensen van 1 kilometer die achter je staan te wachten. Zuchtend.

  1. Tandenpoetsen: Ik in het weekend of vakantie: “jongens, komen jullie even tandenpoetsen?” – Midddelste kind: “waarom? We hebben toch vrij van school?” Zie je het al voor je, zes weken lang niet tandenpoetsen? *insert lame face
  2. Buikje vol: Een van de kids, maakt niet uit welke, met nog minimaal 5 happen eten in het bord: “ik zit zóóó vol, mama.” Wat er nog allemaal in gaat daarna: vla, 2 appels en een halve kaas. Pick your battles, zullen we maar zeggen. *insert sigh face
  3. Schoolrun. Kids: “moeten we voor om of achter om?”. Ik: “de fiets staat achter huis, dus achter om!” Deze vraag en antwoord spel wordt zo’n 15 minuten herhaald. Wanneer het dan tijd is om daadwerkelijk te gaan en moekes ook eindelijk een jas en schoenen aan heeft, waar staat iedereen dan? Juist, bij de voordeur. *insert tired face
  4. Buiten zwembad. Neem zo’n groot buiten zwembad van meters bij meters. Weet je wel, zo’n Bestway zwembad. Is leuk voor de kids. Nou, laat ik je dit zeggen: HET IS NIET LEUK! Voor niemand. We staan letterlijk 1,5 uur dat gevaarte op te bouwen. We zijn een compleet uur bezig om dat bad te vullen, want dat straaltje door die tuinslang is nog dunner dan een lintworm. Van ellende vullen we ook maar emmers heet water, zodat het water niet super koud is, maar een beetje koud. Met zweet in de reet roepen we enthousiast: “kom er maar in kindertjes!”
    [15 minuten later] “Het is koud! Ik wil eruit!” en dan al dat snot vermengt met tranen. *insert screaming face
    Zwembadje kopen? Iemand?
  5. Roze vs. Zwart. Mijn dochter is opgegroeid met kleding in de kleuren zwart/wit/grijs. Lekker makkelijk door te schuiven naar het eventuele volgende kind. Zolang er nog geen mening uit komt, leef ik me uit met mijn smaak. Toen kreeg ze een mening en moest alles roze. Alles. Van kamer tot aan haar ondergoed. Wat jij wil, kind. Ik ben de beroerdste niet. Alles prinsessen, kroontjes, hakjes en sieraden. Elsa voor en Elsa na. Ik was (ben) meer Olaf fan. Na twee jaar kon de roze muur op haar kamer kon wel een opfrisser gebruiken. Dus, een complete zaterdag gevuld met een roze roller in m’n handen en KISS uit de speakers. Amper een halfjaar, een hálf jaar later (amper!), richting pre-puber fase, verdween het roze langzaam: “ik hou van zwart!”. Ik geef ook weer niet te snel toe natuurlijk. Niet teveel verwennen die koters. Ondertussen sliep ze heel veel bij haar broertje op de kamer. Vinden ze gezellig! Ik dacht dus dat het kwam door haar gegroeide haat voor roze. Weet je wel, dat ze er niet meer wilde slapen. Na een jaar was haar favoriete kleur nog steeds zwart, dus hoppa, kamer leeg, WhiteSnake door de speakers en met een zwarte roller aan de slag. Zwart bureau met zo’n mooi houten blad gekocht. Ze vindt het prachtig. Ik ook, want het is een tijdloze, lees TIJDLOZE, kamer. Voorlopig hoef ik niet weer. Haar kamer is nu ongeveer 4 maanden nieuw en ze slaapt ongeveer zo’n 3 maanden, 3 weken en 5 dagen bij haar broertje op de kamer: “ik kan niet alleen slapen!” *insert crying face

Fuck momenten

Je kent ze wel. Fuck momenten.

  1. De foto zegt het al. En nee, ik ben er niet eens op gaan zitten en ik kan ook niet mijn kinderen de schuld geven. Dat had zoveel makkelijker geweest. Nu moest ik mezelf voor mijn kop slaan. Ik was mijn glazen aan het schoonmaken en KNAK! Mijn man lag naast me op de bank en bleef recht vooruit kijken met grote ogen: “ja, ik hoorde het ook en ik durf niet te kijken.” Ik werd instant een ‘ik-ben-helemaal-in-shock’ standbeeld. Mijn mooie Rosé gouden Kylie Minogue bril breekt zo op de helft. Gelukkig heb ik een back-up bril, maar vind ik lang niet zo mooi als de Kylie bril. Ik draag nu dus een saaie, zwarte, zeer zakelijke rechthoekige bril. Niet geheel erg, want die kostte natuurlijk ook gewoon geld. Ik mocht helaas niet zonder te betalen de winkel uit. Dus geluk bij een ongeluk (lees: dan wordt die ook eens gedragen).
  2. Ik heb heb drie kinderen -alsof je dat nog niet wist- en wit is niet een geheel een veilige (maar wel mooie!) kleur om te dragen. Voor mij dan. Maar af en toe doe ik het toch, want ik ben hardleers. “Mam, mag ik een boterham met chocoladepasta?” Voel je ‘m aankomen? Ik leg altijd het mes óp de pot, zodat het aanrecht schoon blijft en ik zo nog een broodje kan smeren. Maarja, ik zou Nicole niet zijn, de grootste kluns van de bovenste plank, als ik niet dat mes op mysterieuze wijze van die pot af flikker en zo het mes tegen mijn WITTE shirt aan pleurt. Echt, ik val nog over een onzichtbare tandenstoker. FUCK!
  3. Katten. Ik hou van ze, maar echt. Zijn het niet de kinderen, dan zijn het de katten. Ken je de uitspraak: “that’s why mom’s can’t have nice things”? WAAROM moeten katten op de vensterbank TUSSEN die enkele twee plantenpotten (met plant uiteraard) die ik er heb staan, slapen? Waarom niet op dat deel van 75% wat leeg is? Ik bedoel, ik heb drie kwart van de vensterbank speciaal voor jullie leeg gelaten. Speciaal voor mijn lieve harige kindjes. Maar nee, ze moeten en zullen met een knik in de nek tussen die twee potten in liggen. Het past niet eens, maar het boeit ze niet. Ze moeten daar gewoon liggen. Hoppa, daar gaat weer een pot met plant over de wereld en ligt de modder overal, behalve in de pot. fuuuuuuuuuuuck!
  4. Pizza eten. Wanneer wij pizza eten, doe ik nieuw aluminium folie om dat rooster van de oven heen. Lekker schoon en fris. Daarna gooi ik daar een paar lekkere pizza’s op en smelten maar. Ik vraag me af hóé dit überhaupt mogelijk was, maar mij is het in ieder geval gelukt. Uiteraard. Mijn pink schuift per ongeluk door zo’n (super brede) gleuf van dat oven rooster en doordat ik dat te laat besef, blijf ik haken achter mijn knokkel(tje) en slinger ik zo dat oven rooster van het aanrecht af. Gelukkig zonder de pizza erop, maar wel bijna mijn vinger eraf (beetje overdreven, maar je snapt me). En een mini hartaanval. F.U.C.K.T.H.I.S.
  5. Alsof het universum vond dat er nog niet genoeg fuck momenten in deze lijst staan. Dit fuck momentje gebeurde gewoon vanochtend een uur geleden. Elke ochtend drink ik een grote groente/fruit smoothie. In zo’n grote glazen pot van Action, wel te verstaan. Af en toe ben ik wat sneller vol en blijft er een laagje van 2 á 3 cm onderin de pot liggen. Vanochtend dus ook. Ik wil mijn glazen pot in de gootsteen leggen, ‘m vol laten lopen met water en ‘m daarna in de vaatwasser zetten. In mijn hand heb ik dus de glazen pot met de overgebleven smoothie en hang ik vlak boven de gootsteen. Ik weet niet wat er gebeurde, maar plotseling was het glas glad. Plotseling, want van de eettafel naar de gootsteen was er niks aan de hand. Hoe dan?! Glas pleurt zo uit mijn handen. Echt, gelukkig in de gootsteen, want op de stenen vloer had de pot in miljoenen stukjes gelegen (dan was het fuck moment echt super groot geweest trouwens). Het leek wel een groene crimescene in de keuken. En dat ‘s ochtends vroeg met drie krijsende kinderen voor schooltijd. FFFFFFFFuck.
  6. Kleine teen. Tafel.
    Ik zeg niks meer. Fuck you.