Motherhood

#motherhood
Een boze boodschap van de 8-jarige dochter op haar slaapkamer deur, waar ze overigens niet eens slaapt tegenwoordig. En de herfstvakantie is nog maar net begonnen.
(sidenote: de telefoon is mijn oude telefoon die dient als ipad/tablet voor spelletjes. Kan ze wel zeggen ‘mijn telefoon’.. Heb je ‘m betaald?)

Verwachting vs. realiteit

Verwachting vs. realiteit.
Mijn verwachting en dan de uitwerking ervan. Ja, wat zullen we ervan zeggen.

Schermtijd.

Mijn kinderen zouden echt weinig tot geen schermtijd hebben. Wij zouden zo’n gezin zijn die alleen maar bordspelletjes doet, cupcakes bakt in het weekend en dansend door het leven zouden gaan. Ik heb nog geen cupcake gebakken in 7,5 jaar en bordspelletjes is/was altijd een bijzondere bijeenkomst met kinderen die, zeg maar, niet graag verliezen en instant veranderen in fucking ninja’s. Na de tijd kon ik pionnen uit plantenpotten vissen en het bord moest hier en daar weer wat bij elkaar gesjoemeld worden met tape. Het: “je gaat nu op je iPad of ik neem de iPad een week in beslag” ontbreekt er nog net aan.

Schreeuwen.

Ik zou nooit schreeuwen naar mijn kinderen. Nooit. Damn, nooit is een groot woord, vind je niet? Mijn kinderen zouden opgroeien met het idee dat alles fluisterend, zingend en met bloemetjes uit je kont werd geregeld. Well, think again, we spelen hier nog niet een spelletje ‘wie het hardst schreeuwt, krijgt een nieuwe koptelefoon.’ Je hebt tegenwoordig gewoon van die geluidstille oordoppen toch? Je hoort dan niks meer om je heen? Doe mij een paar. Of 10 paar.

Krijsen op de grond in de supermarkt.

Nou, ik kan inderdaad zeggen dat mijn kinderen nooit op de grond in een supermarkt, of welke winkel dan ook, zijn gaan liggen om vervolgens een compleet heavy methal concert te spelen. Award voor beste moeder gaat naar.…. Ja, hartstikke leuk, maar er is meer dan een supermarkt. Heb jij weleens hoogzwanger een peuter krijsend en vechtend uit de Peuterspeelzaal moeten sleuren, terwijl ze zichzelf vastklampt aan zo’n kindertafel, omdat ze niet naar huis wilde? Ik bedoel, girl really, die tafel weegt niks en zit niet vastgelijmd aan de grond. En dan die blikken van die leidsters onderling: “bel jij jeugdzorg of doe ik het?” Ze konden wel denken dat ik haar dagelijks onder de tegels door trap. Maar goed, ik ga het verder niet hebben over dat ik, blijkbaar, hetzelfde deed op die leeftijd. Mijn moeder zou zeggen: ‘het klinkt me als muziek in mijn oren’. Dat heeft zij ook weer van haar moeder. Ik ga dit later ook zeggen, of niet?

Vloeken en al het andere taalgebruik.

Over het algemeen gaat dit okay. Ik heb ze in ieder geval proberen uit te leggen dat je niet ‘godgloeiende godver de godver’ kan zeggen in de klas, omdat meester vraagt om je werkboek te pakken. Maar ‘fuck de duck’ is ook een bekende uitspraak van mij. Ik dacht dat ik aardig voorzichtig was, maar ze hebben oren als een grote wasmot he. Die horen alles! Ik laat iets uit het keukenkastje vallen en ik zeg, dacht ik, zachtjes in mezelf: ‘fuck de duck!’. Ik bedoel, ik wist dat er kleine oortjes achter mij stonden. Hoor ik ineens: ‘ik wil ook fuck de duck.’ Nee, dat wil je niet. *facepalm

Sinds ik kinderen heb…

Plas en poep ik niet meer alleen.

Gelukkig gaat het maar tot een bepaalde leeftijd, maar djeez! Ik plas en poep al 7,5 jaar niet meer alleen. Mijn oudste is 8 jaar en 3 maanden, maar sinds zij kan tijgeren, dat komt voor het kruipen (remember?), plas en poep ik met de deur open. Tegenwoordig gaat er ook vaak genoeg een kat mee en daarbij heb ik niet het idee dat er een eind datum aan zit. Lord, have mercy.

Slaap ik niet meer (alleen).

Mijn oudste heeft alleen als super klein mormeltje tussen ons in geslapen, maar die kon al vrij snel alleen slapen. Vrouwen eh. “All the women, who independent throw your hands up at me.” Maar die twee jongens zijn een heel ander verhaal. Die wilden het liefst mijn baarmoeder weer in. In fact, de jongste van drie slaapt nog steeds tussen ons in. Hij maakt me zelfs ‘s nachts wakker: “mama, hand?” Super lief hoor, echt, maar vent serieus, je hebt er zelf twee. En het slaaptekort. Daar hoeven we het verder niet over te hebben, denk ik. Als je me op straat ziet liggen, maak me gewoon even wakker en laat me m’n dag voortzetten.

Moet ik mijn eten delen.

Althans, dat dénken ze. *knipoog – Ik eet mijn reep chocolade of mijn schaal chips wel op het toilet en neem ik alle stront odeurtjes wel voor lief. Af en toe deel ik gewoon hetgeen wat ik toch niet zo lekker vind zelf. Loedermoeder alert.

Ruikt mijn huis standaard naar stront.

Wij wonen met vijf mensen in een klein huis(je). Prima. Maar de hoeveelheid schijterij is ongeveer elf keer. Mijn man alleen al draait vijf keer per dag een drol. Maar goed, ik heb drie kinderen (jaja, dat weten we nu wel!) en die kunnen er ook wat van. Echt, er komt aan de onderkant meer uit dan wat er aan de bovenkant in gaat. Hoe dan?! Over mijn poepjes valt niks te zeggen, want die ruiken naar parfum. Altijd.
en. dan. die. katten. ook. nog.

Wordt Oost-Indisch doof uitvoerig in praktijk gebracht.

Ze steken me gewoon de gek aan. Dat weet ik heus wel. Dat is mijn straf voor het niet delen van mijn eten. Ik ben niet gezegend met een lieflijk stemmetje, vind ik zelf, maar damn, mijn kinderen zijn cold-harted (hebben ze van mij). Ze kijken soms gewoon door me heen. Ze verblikken of verblozen gewoon niet. Kinderen zijn echt wreed. Getver de getver, zou mijn dochter van acht zeggen. Beter dan godver de godver. #opvoedingeslaagd

Kan ik niet meer tot drie uur ‘s nachts Netflixen.

Alle kids liggen rond 19:30uur in bed en dan jump ik vol goede moed de bank op met een dekentje en een bak Ben & Jerry ijs in de hand. En ja, die gaat helemaal op. I don’t care. Na een aflevering van New Girl, die ook gewoon maar 22 minuten duurt, is het voor mij eigenlijk ook wel einde oefening. 22 minuten, echt, waar hebben we het over. Ik duik nog net niet met m’n bak ijs het bed in. Al zou dat het wel makkelijker maken allemaal. *denkt in mogelijkheden.

Guilty pleasures

Een guilty pleasure is iets waar je naar verlangt maar waar je van weet dat het slecht is, dat je het eigenlijk niet mag doen, maar waar je (uitzonderlijk) toch aan toegeeft. Het feit dat iets taboe of niet toegelaten is, maakt het vaak nog extra spannend of leuk.

Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik de bovenstaande beschrijving wel een beetje zwaar op de hand vindt, “slecht”, maar ik snap ‘m. Ik heb het eigenlijk nooit zo goed begrepen dat je je zou moeten schamen voor bepaalde films of muziek. Ik hou bijvoorbeeld van the Kelly Family en Spice Girls. There, I said it! No shame at all! Who cares anyway.

Nee, maar even serieus. Waarom zou je je moeten schamen voor iets wat je leuk vindt? Maar eerlijk is eerlijk, het is wel handig dat het concept guilty pleasure bestaat, want daardoor kan ik wel complete voorgeselecteerde playlists vinden waar dus al mijn favorietjes gewoon in staan.

Mijn (guilty pleasure) favorieten:

Kinderfratsen

Kinderfratsen.
Het is soms grappiger dan een cabaret show en soms frustrerender dan je pincode vergeten bij de kassa met een rij mensen van 1 kilometer die achter je staan te wachten. Zuchtend.

  1. Tandenpoetsen: Ik in het weekend of vakantie: “jongens, komen jullie even tandenpoetsen?” – Midddelste kind: “waarom? We hebben toch vrij van school?” Zie je het al voor je, zes weken lang niet tandenpoetsen? *insert lame face
  2. Buikje vol: Een van de kids, maakt niet uit welke, met nog minimaal 5 happen eten in het bord: “ik zit zóóó vol, mama.” Wat er nog allemaal in gaat daarna: vla, 2 appels en een halve kaas. Pick your battles, zullen we maar zeggen. *insert sigh face
  3. Schoolrun. Kids: “moeten we voor om of achter om?”. Ik: “de fiets staat achter huis, dus achter om!” Deze vraag en antwoord spel wordt zo’n 15 minuten herhaald. Wanneer het dan tijd is om daadwerkelijk te gaan en moekes ook eindelijk een jas en schoenen aan heeft, waar staat iedereen dan? Juist, bij de voordeur. *insert tired face
  4. Buiten zwembad. Neem zo’n groot buiten zwembad van meters bij meters. Weet je wel, zo’n Bestway zwembad. Is leuk voor de kids. Nou, laat ik je dit zeggen: HET IS NIET LEUK! Voor niemand. We staan letterlijk 1,5 uur dat gevaarte op te bouwen. We zijn een compleet uur bezig om dat bad te vullen, want dat straaltje door die tuinslang is nog dunner dan een lintworm. Van ellende vullen we ook maar emmers heet water, zodat het water niet super koud is, maar een beetje koud. Met zweet in de reet roepen we enthousiast: “kom er maar in kindertjes!”
    [15 minuten later] “Het is koud! Ik wil eruit!” en dan al dat snot vermengt met tranen. *insert screaming face
    Zwembadje kopen? Iemand?
  5. Roze vs. Zwart. Mijn dochter is opgegroeid met kleding in de kleuren zwart/wit/grijs. Lekker makkelijk door te schuiven naar het eventuele volgende kind. Zolang er nog geen mening uit komt, leef ik me uit met mijn smaak. Toen kreeg ze een mening en moest alles roze. Alles. Van kamer tot aan haar ondergoed. Wat jij wil, kind. Ik ben de beroerdste niet. Alles prinsessen, kroontjes, hakjes en sieraden. Elsa voor en Elsa na. Ik was (ben) meer Olaf fan. Na twee jaar kon de roze muur op haar kamer kon wel een opfrisser gebruiken. Dus, een complete zaterdag gevuld met een roze roller in m’n handen en KISS uit de speakers. Amper een halfjaar, een hálf jaar later (amper!), richting pre-puber fase, verdween het roze langzaam: “ik hou van zwart!”. Ik geef ook weer niet te snel toe natuurlijk. Niet teveel verwennen die koters. Ondertussen sliep ze heel veel bij haar broertje op de kamer. Vinden ze gezellig! Ik dacht dus dat het kwam door haar gegroeide haat voor roze. Weet je wel, dat ze er niet meer wilde slapen. Na een jaar was haar favoriete kleur nog steeds zwart, dus hoppa, kamer leeg, WhiteSnake door de speakers en met een zwarte roller aan de slag. Zwart bureau met zo’n mooi houten blad gekocht. Ze vindt het prachtig. Ik ook, want het is een tijdloze, lees TIJDLOZE, kamer. Voorlopig hoef ik niet weer. Haar kamer is nu ongeveer 4 maanden nieuw en ze slaapt ongeveer zo’n 3 maanden, 3 weken en 5 dagen bij haar broertje op de kamer: “ik kan niet alleen slapen!” *insert crying face

Fuck momenten

Je kent ze wel. Fuck momenten.

  1. De foto zegt het al. En nee, ik ben er niet eens op gaan zitten en ik kan ook niet mijn kinderen de schuld geven. Dat had zoveel makkelijker geweest. Nu moest ik mezelf voor mijn kop slaan. Ik was mijn glazen aan het schoonmaken en KNAK! Mijn man lag naast me op de bank en bleef recht vooruit kijken met grote ogen: “ja, ik hoorde het ook en ik durf niet te kijken.” Ik werd instant een ‘ik-ben-helemaal-in-shock’ standbeeld. Mijn mooie Rosé gouden Kylie Minogue bril breekt zo op de helft. Gelukkig heb ik een back-up bril, maar vind ik lang niet zo mooi als de Kylie bril. Ik draag nu dus een saaie, zwarte, zeer zakelijke rechthoekige bril. Niet geheel erg, want die kostte natuurlijk ook gewoon geld. Ik mocht helaas niet zonder te betalen de winkel uit. Dus geluk bij een ongeluk (lees: dan wordt die ook eens gedragen).
  2. Ik heb heb drie kinderen -alsof je dat nog niet wist- en wit is niet een geheel een veilige (maar wel mooie!) kleur om te dragen. Voor mij dan. Maar af en toe doe ik het toch, want ik ben hardleers. “Mam, mag ik een boterham met chocoladepasta?” Voel je ‘m aankomen? Ik leg altijd het mes óp de pot, zodat het aanrecht schoon blijft en ik zo nog een broodje kan smeren. Maarja, ik zou Nicole niet zijn, de grootste kluns van de bovenste plank, als ik niet dat mes op mysterieuze wijze van die pot af flikker en zo het mes tegen mijn WITTE shirt aan pleurt. Echt, ik val nog over een onzichtbare tandenstoker. FUCK!
  3. Katten. Ik hou van ze, maar echt. Zijn het niet de kinderen, dan zijn het de katten. Ken je de uitspraak: “that’s why mom’s can’t have nice things”? WAAROM moeten katten op de vensterbank TUSSEN die enkele twee plantenpotten (met plant uiteraard) die ik er heb staan, slapen? Waarom niet op dat deel van 75% wat leeg is? Ik bedoel, ik heb drie kwart van de vensterbank speciaal voor jullie leeg gelaten. Speciaal voor mijn lieve harige kindjes. Maar nee, ze moeten en zullen met een knik in de nek tussen die twee potten in liggen. Het past niet eens, maar het boeit ze niet. Ze moeten daar gewoon liggen. Hoppa, daar gaat weer een pot met plant over de wereld en ligt de modder overal, behalve in de pot. fuuuuuuuuuuuck!
  4. Pizza eten. Wanneer wij pizza eten, doe ik nieuw aluminium folie om dat rooster van de oven heen. Lekker schoon en fris. Daarna gooi ik daar een paar lekkere pizza’s op en smelten maar. Ik vraag me af hóé dit überhaupt mogelijk was, maar mij is het in ieder geval gelukt. Uiteraard. Mijn pink schuift per ongeluk door zo’n (super brede) gleuf van dat oven rooster en doordat ik dat te laat besef, blijf ik haken achter mijn knokkel(tje) en slinger ik zo dat oven rooster van het aanrecht af. Gelukkig zonder de pizza erop, maar wel bijna mijn vinger eraf (beetje overdreven, maar je snapt me). En een mini hartaanval. F.U.C.K.T.H.I.S.
  5. Alsof het universum vond dat er nog niet genoeg fuck momenten in deze lijst staan. Dit fuck momentje gebeurde gewoon vanochtend een uur geleden. Elke ochtend drink ik een grote groente/fruit smoothie. In zo’n grote glazen pot van Action, wel te verstaan. Af en toe ben ik wat sneller vol en blijft er een laagje van 2 á 3 cm onderin de pot liggen. Vanochtend dus ook. Ik wil mijn glazen pot in de gootsteen leggen, ‘m vol laten lopen met water en ‘m daarna in de vaatwasser zetten. In mijn hand heb ik dus de glazen pot met de overgebleven smoothie en hang ik vlak boven de gootsteen. Ik weet niet wat er gebeurde, maar plotseling was het glas glad. Plotseling, want van de eettafel naar de gootsteen was er niks aan de hand. Hoe dan?! Glas pleurt zo uit mijn handen. Echt, gelukkig in de gootsteen, want op de stenen vloer had de pot in miljoenen stukjes gelegen (dan was het fuck moment echt super groot geweest trouwens). Het leek wel een groene crimescene in de keuken. En dat ‘s ochtends vroeg met drie krijsende kinderen voor schooltijd. FFFFFFFFuck.
  6. Kleine teen. Tafel.
    Ik zeg niks meer. Fuck you.

Drie

Studiedag.

Vandaag hebben de oudste twee vrij van school. De oudste is de hele dag naar haar vriendje uit de klas. De jongste heeft gewoon zijn ochtendje Peuterspeelzaal. De middelste heeft dus de ochtend van zijn leven. Complete rust. Geen klein broertje die alles wil vragen, wil weten en wil doen. Niet een grote zus die alle aandacht opeist.

Helemaal zen. Rustig met LEGO spelen. Alle blokjes voor hem alleen. Rust.

Drie kinderen. Ik zeg weleens; ‘het is er eentje te veel of eentje te weinig’. Niet dat we er nog iets aan kunnen of gaan (laat dát even duidelijk zijn!) doen, maar hé, that’s not the point. Het is in ons huishouden wel gewoon een feit. Er wordt altijd eentje buiten gesloten, en dat is vooral de jongste, zo’n 99,99999997% van de tijd. Dat merkte ik vroeger met spelen zelf ook wel. Groepjes van drie is zelden een goed idee. De jongste is drie jaar en echt een directeur. Ja, zo noemen ze ‘m zelfs op de Peuterspeelzaal. Ik verzin dit niet. Hij wil overal aan meedoen, alles bepalen, alles willen kunnen doen, maar het gewoon net niet kunnen bijbenen of iets dergelijks. En dat vinden die oudste twee gewoon vervelend (gewoon stront irritant, maar oke).

Leeftijdsverschil tussen de oudste en de jongste is vijf jaar. Dat is waarschijnlijk gewoon te groot voor nu. Als iedereen weer een paar jaar ouder is, zullen de jongens misschien meer naar elkaar toe trekken. De jongens kunnen heel goed samen spelen als hun zus er niet bij is. De middelste, het woord zegt het al, valt er gewoon inderdaad tussenin en hij trekt dan toch liever naar ouder dan naar jonger.

Voor nu was deze ochtend, met super weinig prikkels en veel zen perfect voor deze grote (kleine) jongen.

5 weetjes over mij

Deel 2.

Wat is dat op mijn ooglid, vraag je je af? Dat is een beetje eczeem. Zou dat iets met nummer 2 te maken kunnen hebben?
  1. Ik heb alle Friends seizoenen zo’n 10 keer van begin tot eind gekeken. Én ik heb er nog steeds geen genoeg van.
  2. Ik loop al 10 jaar met een allergie rond. Het heeft alle symptomen van een kattenallergie, huisstofmijt allergie en hooikoorts. Bloedtest zei dat ik geen allergie had, maar de pilletjes allerfre helpen er wel tegen. De klachten komen random het hele jaar door, regelmatig en de klachten waren er al voor we katten hadden. Dus, if you can help a girl out, please do!
  3. Ik word gek van nummer 2.
  4. Als alles goed gaat, hebben we halverwege Januari gezinsuitbreiding. We krijgen er dan een hondje bij. Een boomer. De naam wordt Teddy en de kids weten er nog helemaal niks van! 
  5. Ik heb een zuurallergie. Bevestigd door de tandarts. Oftewel, het meeste fruit, zoals aardbei, kiwi, sinaasappel, mandarijn, appel enzovoorts, kan ik niet normaal eten. Ik moet het in een smoothie nuttigen. Waarom? Zodra ik kauw op zo’n stukje fruit, gaan mijn kiezen in de aanval en kan ik ongeveer drie dagen niet meer eten van de pijn in m’n gebit. Er is nog één iemand in mijn familie die dit ook heeft. 

Regen

“Let the rain kiss you. Let the rain beat upon your head with silver liquid drops. Let the rain sing you a lullaby.”

– Langston Hughes.

De R in de maand. Oktober. Herfst. Regen.

Dit deel van het jaar is mijn favoriet. Lente is voor mij okay. Zomer is voor mij echt een no-go. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik deze zomer de beste zomer vond sinds een lange tijd, ondanks de warme dagen. Warme dagen is iets anders dan hete dagen. Er was gewoon geen hittegolf dit jaar en best veel regen. Drie jaar geleden op 25 juli beviel ik met 38 graden en was het minimaal 35 graden in huis in mijn kraamweek. Dat was dit jaar echt anders.

Vanaf het moment dat de R weer in de maand verschijnt, word ik blij. We gaan richting de kou. We gaan richting Kerst. We mogen de dekentjes weer uit de kast halen. Het dekbed mag weer in het overtrek. Het wordt ‘s avonds weer vroeger donker en ‘s ochtends blijft het ietsje langer donker. Ondanks dat vroeg uit je bed moeten voor werk of school met kou echt niet leuk is, is het toch mijn favoriete tijd. Herfst en winter. Regen en soberheid. Kerst met top2000.

Het allerliefst heb ik er nog wat donder en bliksem bij. Oh, wat heerlijk. Lig je lekker in je bed, getik van de regen op het raam en gerommel in de lucht. Af en toe wordt er een foto van je gemaakt. Grappig, ik geloofde dat vroeger echt. De wolken maken een foto van je. Cheese!

Wat is jouw favoriete seizoen?

Molly

“Not my sweet Molly!” – Gabby in de film The Choice.

Well, Molly, het kleine meisje van het stel. Nog wat lichter van gewicht dan Maui, maar dat houdt haar niet tegen. Molly mag dan wel de kleinste zijn, al scheelt het misschien maar een paar honderd gram met Maui, maar ze deinst niet terug voor haar twee grotere broers. Ik vind haar soms zelfs een kreng(etje). Waarschijnlijk denkt zij ook: ‘de aanval is de beste verdediging’. Soms lopen haar broers alleen maar lángs en ze blaast en gromt (letterlijk gromt) al. Ik zie de jongens weleens alleen maar kijken naar haar, maar ze moet er niks van hebben. Een powervrouw!

En ja, ze komt uit hetzelfde nest. Ze is de enige poes én als enige helemaal zwart. Haar broers Maui en Moby, zoals jullie al hadden gezien, hebben veel wit met zwart, grijs en bruin. Ze is de enige poes tussen 5 katers. Ze moet dus ook wel een krengetje zijn, haha. Haar drie andere broers zijn allemaal voor minimaal 50% zwart en de rest is wit. Twee broers wonen hier om de hoek, bij mijn schoonmoeder. Helaas is een broertje aangereden met oud & nieuw. Het nestje kittens was bij mijn schoonzusje, dus alle kittens zijn in de familie gebleven. Hoe gezellig!

Samen met Maui is ze de grootste zeur. Hun gemiauw is luid en klinkt bijna als een vals alarm soms. Als ze naar buiten willen, als ze willen eten of als ze snoepjes willen, ze miauwen het hele huis door, totdat we ze horen. Molly kan in ieder geval de woonkamer deur zelf openen, dus dat gemiauw wordt ons bespaard. Maui daarentegen, haha.